Kinderen

Dat onze gemeenschap kinderrijk is, merk je op allerlei momenten. Maaltijden zijn nooit saai, de woensdagmiddag is onmiskenbaar de meest rumoerige en op de gekste plekken tref je sporen van kinderspel aan. Maar één moment in het jaar springt eruit. 11 November, de dag waarop we Sint Maarten gedenken. Na de pannenkoeken en een speciale kinderdienst in de kapel, trekken de kinderen de donkere avond in. Ik loop dit jaar niet mee en deel nu eens de wonderlijke ervaring van onze buurtgenoten: door de rosse buurt trekt een groepje kinderen, luidkeels zingend, met lichtjes bungelend in hun lantaarns. 'Als 't zonlicht gaat verdwijnen, laat dan mijn lichtje schijnen, het licht doorschijnt de donk're nacht, o lichtje, straal en houd de wacht!' Vanuit mijn raam zie ik hoe ze door toeristen worden nagestaard. Wie het groepje echter volgt, ziet hoe er bij verschillende huizen wordt aangebeld. En dat iedereen die zijn deur opent, niet alleen getrakteerd wordt op allerhande Sint Maarten-liedjes, maar ook uit één van de kinderhanden een kaars ontvangt. 'Het evangelie handen en voeten geven', zo omschrijven we de roeping van Oudezijds 100. Woorden die regelmatig over mijn lippen rollen. Vanavond realiseer ik me dat het een geheim is. Het zien, vraagt om ogen die verder kijken, oren die werkelijk horen. Dan begrijp je soms opeens wat hier gebeurt. Het Licht schijnt door de donkere nacht.

zr Rosaliene

Roeping

In ons ochtendgebed zegt onze gemeenschap “Laten we gehoor geven aan onze roeping, want hij die ons roept is getrouw.” Word ik geroepen dan? Als ik meen van wel, dan kan het soms lastig zijn te beoordelen of die roep van hogerhand komt, of dat het misschien slechts een innerlijke stem is, die een onbestemde wens omzet in een richtingbepalende gedachte. Zo’n roeping die in het verlengde ligt van wie je al bent of wat je al doet, kan wel werken als de duw die nodig is om tot ‘actie’ over te gaan.
Zoals br Luc in zijn laatste ‘schuilhoekje’ al schreef, is het ‘priorstokje’ op 30 oktober tijdens onze jaarlijkse geloftebevestiging aan mij overgedragen. Die priortaak is allerminst iets waar ik jarenlang ambitieus en verlangend naar uit heb gezien; hier moet een vorm van roeping spelen: In onze zomerretraite in juli zou bepaald worden wie de nieuwe prior (of priorin) zou moeten worden. We spraken er als communiteitsleden veel met elkaar over, en in onze kapel vroegen we expliciet om leiding bij onze keuze. Toen daarna ineens in mijn richting werd gewezen, voelde ik daarom wel meer dan genoeg ‘roeping’ om niet nee te durven zeggen (ik zag mezelf al zitten: met het zeewier om mijn hoofd in één of andere vissenmaag).
Maar het helpt me wel als ik telkens mag zeggen “...want hij die ons roept is getrouw.”

br Leo

Toekomst van dit blog

De berichten hier zijn in eerste instantie geschreven voor Horizon, het kerkblad van de Protestantse Kerk Amsterdam. Nog maar even verschijnt dit blad, in 2010 zal het verdwijnen. Met een nieuwe prior is er ook een nieuwe auteur gekomen van de nog te verschijnen Schuilhoekjes: br Leo, neemt deze taak van mij over. Toch zal ook ik hier blijven schrijven, ook als Horizon is opgedoekt. Gewoon om af en toe iets uit Oudezijds 100 te laten horen en omdat het voor mij goed is om na te denken over ons leven in een christelijke gemeenschap op de Wallen

br Luc

Verandering

Er staat iets bijzonders te gebeuren. Op 30 oktober viert de communiteit Spe Gaudentes, die de kern vormt van de gemeenschap Oudezijds 100, de geloftebevestiging. Dat is niet zo bijzonder, we doen dat elk jaar. Maar dit jaar is anders. Brenda Heyink zal toetreden tot de communiteit als postulant. Zij legt nu nog geen gelofte af, maar vraagt een jaar in de communiteit mee te leven met het oog op een tijdelijke gelofte volgend jaar. Er is nog een verandering. br Leo zal mij opvolgen als prior. Zes jaar ben ik nu de prior van Spe Gaudentes. In de zomer hebben we br Leo gevraagd deze rol op zich te nemen. In de geloftebevestiging wordt hij in dit ambt bevestigd. Voortaan dus geen stukjes meer van br Luc op deze plek. Het is belangrijk leiderschap door te durven geven. Dat is goed voor mij, voor onze communiteit en de gemeenschap om ons heen. Verantwoordelijkheid dragen wij in onze communiteit samen. In een protestants kerkblad klinken deze mededelingen mis-schien wel heel katholiek en heel traditioneel. Dat klopt. Spe Gaudentes staat mid-den in de lange traditie van mensen die proberen Jezus te volgen. Als het nodig is zijn we vernieuwend op die weg. Vaak volgen we in wat goed blijkt te zijn voor mensen. In die zin is er helemaal niks mis met de algemene -dat is katholieke- traditie.

Durf

Dit jaar zijn er drie jongeren die binnen Oudezijds 100 een jaar meeleven als vrijwilliger. Zij komen in het kader van het Togetthere, het programma voor wereldvrijwilligers van ICCO en Kerk in Actie. Een Duitse en een Hongaar werken mee met de gemeenschap in Amsterdam, een Hongaarse Ukraïnische Roma werkt mee in ons buitenhuis in Friesland. In Amsterdam zijn er zo nog meer jongeren die in het Mission House wonen en op allerlei plekken in de stad werken. Komen deze jongeren nu om ons te helpen of helpen wij ze, bijvoorbeeld om te ontdekken wat voor hun belangrijk is in hun leven? Het is natuurlijk allebei; juist bij deze jongeren wordt wederzijdsheid heel concreet. Ze nemen grote verantwoordelijkheden over. Voor de maaltijden bijvoorbeeld, dat er gekookt wordt, dat het kookgeld wordt rondgedeeld en de administratie wordt bijgehouden. Dat is eng. We kennen elkaar immers nog niet echt en zijn zij niet veel te jong, onhandig en weet ik wat om dit aan te kunnen? Toch moet het, het is de oefening die zij mij geven, om een stap in vertrouwen te nemen. Dat is niet eenvoudig voor mij. Ik moet het aandurven om de puinhoop die een ander ervan maakt ten allen tijd weer op te willen ruimen. Maar ach in het verleden heb ik dat vertrouwen gekregen, het zal mij ook wel lukken het te geven.

mis

Vorige week hebben we iemand met enig geweld het huis uit moeten zetten. Dat gebeurt gelukkig maar heel zelden. Het besluit dat deze man niet kon blijven is op de juiste manier genomen, de dwang die we toepasten was afgewogen en goed uitgevoerd. Uiteindelijk is de politie er nog aan te pas gekomen. Dat was jammer: onze hulpvrager schiet daar niets mee op en ook wij hadden niet de behoefte aangifte van geweldpleging te doen. Het voelt allemaal als een ellendige mislukking. Nu weet ik natuurlijk wel dat niet elke opname tot een happy end in de nieuwe eigen woning leidt. Soms lukt het gewoon niet in één keer en zal iemand met een andere vorm van hulpverlening wel het door hem gestelde doel bereiken. Dan is het besluit met de hulpverlening te stoppen één waar je je bij neer kan leggen. Het opent de weg naar een vervolg met betere kansen. Dit keer is het geen open weg, maar een doodlopende straat waar we op kapot gelopen zijn. In een stukje als dit verwacht u nu een mooie zin over waarom dit toch nog hoopgevend is of zoiets. U zult het hier niet lezen; ik weet werkelijk niet hoe dit goed moet komen, het geweld heeft deze situatie alleen maar verergerd. Ik weet en geloof dat het einde anders zal zijn. Tot die tijd gaat het soms vreselijk mis.

Amerikaanse toestanden

Het einde van de zomer bracht ons weer Amerikaanse toestanden. Nu heeft de term vaak iets negatiefs, maar zo bedoel ik het hier niet. Op Oudezijds 100 leren we Amerikanen op een andere manier kennen; als hard werkende, serieuze jongen mensen, die veel lawaai maken. Ze komen uit Jacksonville, Florida; vanuit ACCESS 218, het jongerenwerk van de United Methodist Church. Ze zijn weer met twaalf en opnieuw blijken ze weer veel bij te dragen aan de vele klussen in ons huis. Deze mensen verwachten dat de reis naar Amsterdam “a life changing experience” zal zijn en ze hopen dat “this trip is just the beginning of something great that God is doing for us, our community, and everyone we come into contact with”. Het is taal waar ik helemaal niets mee heb. Het maakt me wat angstig: zijn dit niet al te veel grote woorden, aan deze verwachtingen zal schilderen, klussen en samen ontbijten toch niet kunnen voldoen? Mijn angstige gedachten leggen bloot waar ik iets van deze Amerikanen te leren heb. Want waar ik niet verder kom dan een stamelend; “het was wel leuk” zeggen, zij “hier is God aanwezig”. Dat is een vertrouwen dat ik, zo af en toe, best wel mis. Nu hoef ik heus niet alles over te nemen, maar een beetje Amerikaanse toestanden kan ook ik wel gebruiken.